Oostvaardersplassen op zoek naar het vosje

Maximumtemperatuur:   22  °C.
Minimumtemperatuur:     9  °C.

24-05-2017

Woensdag ochtend gaan de hulp-boswachter en ik even lekker op stap. We gaan lekker een rondje maken in de driehoek. Zo onze spullen zijn gepakt en stappen in de auto via de trekweg en de praamweg rijden we naar de knardijk. We parkeren de auto op de Kitsweg en pakken de spullen uit de auto. Scootmobiel in elkaar en starten maar. We gaan de brug over en bij de eerste poel komen we een muskusrat tegen.

Ik maak toch een paar leuke foto’s van dit interessante beestje. Nu rijden we door en hopen vandaag een klein vosje te spotten. Het is stil op een paar edelherten na dan. Dus besluiten we om even de zeearendhut binnen te gaan om zo een beter overzicht te hebben. En vanaf de eerste verdieping hebben we mooi uitzicht. Kijk papa daar loopt een vosje en inderdaad de hulp-boswachter heeft het goed gezien.

Het kleine vosje struint wat door het gras. Ook Johannes zien we aan komen lopen en besluiten we om gezamenlijk naar Wigbels eiland te gaan. In de hoop dat we daar in de buurt het kleine vosje kunnen zien. Aangezien het vosje die kant op is gelopen. Bij de uitgang van de zeearendhut zet ik nog even de wilde bijen op de foto.

Wat een prachtig gezicht deze bezige bijtjes. Dus zo gezegd zo gedaan, we rijden naar Wigbels eiland. Onderweg kijken nou ja turen we over de vlakte in de hoop het vosje te zien. Nu zijn we op Wigbels eiland en lopen naar de hut aldaar. Er is geen vosje meer te zien maar wel een paar konikpaarden die wat heen en weer lopen.

Een kwikstaart en boerenzwaluw komen gezellig bij de hut en kletsen op hun manier de oren van je hoofd. Voor dat we weer op pad gaan en nog een maal proberen het vosje te spotten laat de gekraagde roodstaart zich nog even zien. En zo rijden we dezelfde weg weer terug turend over de boomstammen en het gras. En ja daar is een klein vosje ver weg tussen de boomstammen.

Maar ik maak toch een paar leuke foto’s van dit mooie vosje. Na dit toch wel leuke avontuur gaan de hulp-boswachter en ik weer lekker naar de auto. Ook Johannes gaat met ons mee. Halverwege het pad zien we een winterkoning druk fluitend en een bekje vol met eten zitten. De winterkoning jumpt van het een naar het andere takje. En dan zien we tussen de boomstammen een kopje omhoog komen.

Hé wat leuk daar zit een nestje en de kleintjes krijgen te eten van vader en of moeder. Hierna gaan we verder en is de dag al weer voorbij. Graag tot een volgend blogje.

Groetjes, Casper ( Leven-Met )